Iza is 24 en woont samen met haar vriendin. Ze had een prettige jeugd. Toen ze 14 was vroeg haar moeder of ze misschien op meisjes viel — een vraag die haar destijds woedend maakte. Tien jaar later is het antwoord vanzelf gekomen.

De vraag die ze nog niet wilde horen

Op haar veertiende was Iza nog niet zover. Dat een ouder iets eerder ziet dan een kind zelf is geen probleem; het probleem is dat het kind die ruimte ook moet kunnen weigeren. Iza kreeg die ruimte. Ze hoefde op haar veertiende geen label, geen vlag en geen behandeltraject — ze mocht gewoon zichzelf in de tijd ontmoeten.

Op jezelf gaan wonen

De grootste verandering kwam toen ze het huis uit ging. Weg van de directe spiegel van haar ouders kon ze haar verlangens onderzoeken zonder dat het meteen een verklaring werd. Wat ze ontdekte sloot aan op wat haar moeder tien jaar eerder al had vermoed: ze houdt van vrouwen. En ze houdt van zichzelf zoals ze is — een lesbische jonge vrouw, geen geboren-in-het-verkeerde-lichaam.

Waarom dit verhaal telt

Iza laat zien hoe schadelijk de huidige reflex is om elke ongemak van een meisje met haar lichaam of haar verlangens te interpreteren als bewijs van een trans-identiteit. Veel lesbische tieners hebben net zoals Iza een paar jaar nodig om bij zichzelf uit te komen. Die jaren mogen niet vervangen worden door puberteitsremmers, hormonen of een nieuwe naam op school.

Bron

1. Gender Rebels — Iza: naarmate je ouder wordt, ben je meer oké met jezelf
2. Gender Rebels — verzamelplaats kritische verhalen (Sybilla Claus, fotografie Iratxe Álvarez)

Citaten in deze pagina zijn ontleend aan het portret op genderrebels.org.