
Beeld: Iratxe Álvarez — via genderrebels.org
Iza is 24 en woont samen met haar vriendin. Ze had een prettige jeugd. Toen ze 14 was vroeg haar moeder of ze misschien op meisjes viel — een vraag die haar destijds woedend maakte. Tien jaar later is het antwoord vanzelf gekomen.
De vraag die ze nog niet wilde horen
Op haar veertiende was Iza nog niet zover. Dat een ouder iets eerder ziet dan een kind zelf is geen probleem; het probleem is dat het kind die ruimte ook moet kunnen weigeren. Iza kreeg die ruimte. Ze hoefde op haar veertiende geen label, geen vlag en geen behandeltraject — ze mocht gewoon zichzelf in de tijd ontmoeten.
"Naarmate je ouder wordt, ben je meer oké met jezelf."
Op jezelf gaan wonen
De grootste verandering kwam toen ze het huis uit ging. Weg van de directe spiegel van haar ouders kon ze haar verlangens onderzoeken zonder dat het meteen een verklaring werd. Wat ze ontdekte sloot aan op wat haar moeder tien jaar eerder al had vermoed: ze voelt zich meer aangetrokken tot vrouwen dan tot mannen, en woont nu samen met haar vriendin.
Waarom dit verhaal telt
Iza laat zien dat het soms jaren duurt voordat iemand weet tot wie die zich aangetrokken voelt. Critici van de huidige genderzorg wijzen erop dat zulke jaren van ontwikkeling ruimte verdienen voordat medische stappen worden overwogen.
Bron
- Gender Rebels — Iza: naarmate je ouder wordt, ben je meer oké met jezelf
- Gender Rebels — verzamelplaats kritische verhalen (Sybilla Claus, fotografie Iratxe Álvarez)
Citaten in deze pagina zijn ontleend aan het portret op genderrebels.org.
