Sidra is 15 en zit in de brugklas in Friesland. Ze ontvluchtte met haar familie Syrië en reisde door meerdere landen voor ze in Nederland aankwam. Aan haar herinneringen aan Aleppo én Friesland houdt ze iets goeds vast.

Een meisje dat haar stem opeist

Wie als kind in oorlog opgroeit leert dat zwijgen soms veiliger lijkt. Sidra weigert dat. Haar boodschap is geen therapie-taal en geen slogan, maar een gedragsregel die ze zichzelf heeft opgelegd: woede en verdriet horen niet binnenin te blijven, ze horen op tafel.

Brugklas in Friesland

Op school is Sidra een meisje tussen meisjes. Geen identiteitsverklaring nodig, geen voornaamwoorden om aan te leren, geen vlaggen op het bord. Wat ze wel nodig heeft is een omgeving waarin volwassenen luisteren als een tiener iets te zeggen heeft over haar leven, haar lijf of haar herinneringen.

Wat dit betekent voor scholen

Sidra's verhaal botst met de huidige schoolpraktijk waarin van een meisje dat dwars ligt of woedend is meteen wordt gevraagd of ze misschien non-binair of trans is. Dat is geen luisteren — dat is een meisje wegduwen in een hokje voordat ze haar eigen zinnen heeft afgemaakt. Sidra vraagt het tegenovergestelde: hoor wat ze zegt.

Bron

1. Gender Rebels — Sidra: blijf nooit stil over wat je boos of verdrietig maakt
2. Gender Rebels — verzamelplaats kritische verhalen (Sybilla Claus, fotografie Iratxe Álvarez)

Citaten in deze pagina zijn ontleend aan het portret op genderrebels.org.